Trzecim – poza obligacjami i opcjami – elementem, decydującym o atrakcyjności „struktur” jest prowizja instytucji finansowej. Im jest ona wyższa prowizja, tym mniej pieniędzy możemy przeznaczyć na opcję, a więc produkt strukturyzowany ma mniejszy potencjał zysku.

Wiele produktów strukturyzowanych reklamowanych jest jako wolne od prowizji. W rzeczywistości prowizje wbudowane są w środek produktu. Wróćmy do naszego przykładu produktu strukturyzowanego, gdzie mieliśmy do wydania 150 zł na opcję (850 zł poszła na zakup obligacji). To właśnie od tej kwoty swoje wynagrodzenie potrąca instytucja finansowa (dystrybutor produktu). Oczywiście, im wyższe wynagrodzenie tym gorsze parametry produktu. Gdyby w naszym przypadku wynagrodzenie pochłonęło 50 zł wówczas na opcję zostaje 100 zł. Przy założeniu, że opcja dająca 100-procentowy udział we wzroście pewnego indeksu kosztuje 300 zł, produkt – już po obciążeniu prowizją – może zapewnić tylko 33-proc. udział we wzroście indeksu.

Porównać prowizje biur maklerskich lub towarzystw funduszy inwestycyjnych jest łatwo, bo jest ona jawna. W przypadku struktur jest to praktycznie niemożliwe. Odbiciem wysokości prowizji może być wskaźnik partycypacji. Będzie on tym wyższy, im niższe jest wynagrodzenie instytucji zaangażowanych w przygotowanie i dystrybucję produktu. Problem w tym, że nie zawsze wysoka partycypacja oznacza, iż mamy do czynienia z dobrym produktem. Partycypacja bowiem to nic innego jak udział w zysku i czasem niższa partycypacja w potencjalnie dużej stopie zwrotu z inwestycji może się okazać lepszym rozwiązaniem niż duży udział w niewielkim zysku. Szkopuł w tym, że produkty strukturyzowane oferowane przez polskie instytucje są prawie niepowtarzalne (nie ma dwóch podobnych), przez co nieporównywalne.

W Wealth Solutions przyjęliśmy poziom wynagrodzenia w wysokości 0,5-1 proc. rocznie (przykładowo w produkcie 3 letnim będzie to 1,5-3 proc.).